Stedentrip Valencia

De Ciudad de las Artes en het Turia-park

De Ciudad de las Artes y las Ciencias van architect Santiago Calatrava ligt in de drooggelegde rivierbedding aan de zuidkant van de stad. Het Hemisferic, het Palau de les Arts en het Museu de les Ciencies staan er als witte constructies in ondiepe bassins, en in het Oceanografic zwemmen haaien, beloegas en pinguins.

Vanaf de binnenstad loop je erheen door de Jardi del Turia, negen kilometer park in de bedding waar tot 1957 de rivier stroomde. Sinaasappelbomen, palmen en sportvelden, onder achttien oude bruggen door. Op een huurfiets doe je het hele traject in een klein half uur.

De binnenstad binnen de oude muren

Het historische hart draait om de Plaza de la Virgen, met de kathedraal, de basiliek en het waterhof eromheen. Elke donderdagmiddag komt daar het Tribunal de las Aguas bijeen, een boerenrechtbank die al duizend jaar over irrigatiewater beslist. De Micalet-toren ernaast is te beklimmen en geeft uitzicht over de daken.

Twee straten verder staat La Lonja de la Seda, de gotische zijdebeurs met gedraaide zuilen als palmstammen, op de werelderfgoedlijst. De Torres de Serranos en de Torres de Quart zijn de laatste poorten van de verdwenen stadsmuur; de eerste kun je op.

Ciutat Vella, alles op loopafstand

Ciutat Vella is de oude stad binnen de voormalige muren en de logische keuze voor wie een weekend Valencia boekt. Vanuit de buurt rond de kathedraal sta je in vijf minuten bij de Mercado Central, in tien bij de Torres de Serranos en in een kwartier in het Turia-park.

Binnen Ciutat Vella is El Carmen het uitgaansdeel, met smalle straten, bars en veel geluid tot laat. Wie liever rustig slaapt, kiest de kant van de Plaza del Ayuntamiento of de Plaza de la Reina; even centraal, maar met minder terras onder het raam.

Ruzafa en L Eixample

Ten zuiden van het station ligt Ruzafa, de wijk die de laatste jaren het uitgaansleven van El Carmen heeft overgenomen. Wijnbars, koffiezaken en kleine restaurants in negentiende-eeuwse panden, en op zondagochtend een markt. Het centrum is een wandeling van twintig minuten.

Het aangrenzende L Eixample is het brede, gelijkmatige deel van de stad, met de Mercado de Colon als middelpunt: een gietijzeren markthal uit 1916 die nu vol zit met horeca. Hotels staan hier aan doorgaande lanen, wat schelen kan in prijs en in rust.

Rond de Ciudad de las Artes

De zuidoostkant van de stad, tussen het Turia-park en de haven, is het nieuwste stuk van Valencia. Hier staan de grotere hotels met parkeerplaats en zwembad, en de afstanden zijn op autoschaal in plaats van op voetschaal.

Handig als je met de huurauto komt of een dagtocht naar de Albufera plant. Naar het historische centrum is het een halfuur lopen door het park, of een korte rit met metrolijn 10.

Aan het strand van Malvarrosa

Malvarrosa en Las Arenas liggen aan de rand van de stad en zijn met tram of bus in twintig minuten te bereiken. Een brede boulevard met paellarestaurants, en een strand dat in de zomer druk is en in het voorjaar vrijwel leeg.

Een hotel aan zee werkt goed als je de stad afwisselt met strandtijd. Voor een kort weekend waarin je vooral wilt kijken, kost het heen en weer reizen meer dan het oplevert.

Het aanbod in Valencia loopt van kleine boetiekhotels in de oude stad tot ketenhotels langs de ringlanen en een enkel strandhotel aan Las Arenas. Prijzen liggen merkbaar lager dan in Barcelona of Madrid, en dat scheelt vooral in het centrum.

Paella komt hiervandaan

Paella is een gerecht uit de rijstvelden van de Albufera, het lagunegebied tien kilometer onder de stad. De originele paella valenciana gaat met kip, konijn en bonen; de versie met garnalen en mosselen is een kustvariant en heet hier gewoon anders.

Valencianen eten paella tussen de middag en zelden in de avond, en in El Palmar en El Perellonet staan de restaurants die er hun naam mee maakten. Wie in de stad blijft, zit aan de boulevard van Las Arenas goed. Een boottocht over de lagune bij zonsondergang is de vaste combinatie.

Markten, tapas en horchata

De Mercado Central is een van de grootste overdekte markten van Europa: een modernistische hal uit 1928 met bijna duizend kramen vis, fruit, ham en kruiden. Er zitten een paar barretjes tussen waar je tussen de boodschappen door een bord tapas eet.

Typisch Valenciaans is verder horchata, een koele drank van aardamandelen die je met lange zoete koeken erbij bestelt. Het dorp Alboraya even buiten de stad geldt als de bron, maar de oude horchaterias in het centrum schenken hem net zo goed. Agua de Valencia is de alcoholische tegenhanger.

Wie iets verder van de kathedraal zoekt, heeft ruimere keuze. Aan de kant van de Ciudad de las Artes staan de nieuwere hotels met parkeerplaats, en aan Las Arenas loop je vanuit het hotel het strand op.

Valencia heeft de zachtste winters van de grote Spaanse steden: in januari komt de middagtemperatuur meestal boven de vijftien graden uit en regen valt er weinig. Dat maakt de stad het hele jaar door bruikbaar voor een lang weekend, met maart tot juni en september tot november als de aangenaamste maanden om lopend de stad door te gaan.

Wie in maart komt, loopt tegen Las Fallas aan, van 15 tot 19 maart. De stad staat dan vol met honderden metershoge papier-mache figuren die op de laatste avond in brand gaan, er wordt vanaf het middaguur geknald op de Plaza del Ayuntamiento en hotels zijn maanden vooruit vol. Een uitzonderlijk spektakel, maar geen week voor wie rust zoekt. In juli en augustus wordt het benauwd in de binnenstad; dan is het strand van Malvarrosa het argument om toch te gaan.